FNORD

[~Pełzający Chaos]

Przeczytanie ostatnio "Ceremonial Magic & the Power of Evocation" i "Kabbalistic Handbook for the Practicing Magician" Lisiewskiego skłoniło mnie do zastanowienia się jaką skuteczność ma praktyka magiczna w osiąganiu celów, które się przed nią stawia. Wspomniany autor generalnie w swoich książkach strasznie jeździ po obecnym stylu praktyk magicznych, po eklektycznych praktykach dostosowywanych pod praktykującego dla jego wygody, po mieszaniu różnych tradycji, praktykowaniu bez głębokiego intelektualnego zrozumienia (bez świadomości co właściwie się robi) i twierdzi, że jedyna magia z pomocą której osiągnął efekty (i nie zaszkodził sobie przy okazji) to metody ortodoksyjnie tradycyjne, albo eklektyczne praktyki (jak np. te z repertuaru Złotego Brzasku) 'skorygowane' przy pomocy tradycyjnej symboliki i możliwie najdokładniejszej kabalistycznej analizy. Punkt widzenia drastycznie różny od chaockiego. Pytanie do Was, którzy macie doświadczenie: praktykujecie raczej na sposób chaocki czy tak jak Lisiewski, czy coś pomiędzy i co najważniejsze, jak oceniacie skuteczność swoich praktyk?
Jeśli chodzi o mnie, dotąd praktykowałem "po chaocku" i koło jednej trzeciej do połowy moich działań odnosiło zamierzony efekt, za to przy części występował gwałtowny pozytywny efekt tylko po to, żeby potem stało się coś niezbyt przyjemnego, zazwyczaj też związane z obszarem działania magii. Większość przed przeczytaniem wspomnianych książek, więc nie ma mowy o sugestii. A jak to wygląda u Was?

[do!beck!]

To chyba zależy od dojrzałości danej osoby. Jeśli chodzi o mnie to też spory czas praktykowałem po chaocku, potem jednak przyszedł czas na bddyzm, który jednak po jakimś czasie zarzuciłem. Jednak znowu do mnie powrócił ze zdwojoną siłą można powiedzieć, i jestem już bardzo "formalnie" w to wkręcony z ceremonią schronienia i osobą nauczyciela.Wszystko jak najbardziej ściśle, na poważnie bez użalanie się nad sobą i robienia czegoś pod własny gust i wygodę. Po prostu zrozumiałem chyba, że albo robi się dojrzałą praktykę której efekty wykraczają poza świat zjawiskowy(a z tym mamy do czynienia w buddyzmie, kabale czy crowleyowskim okultyzmie jeżeli DOKŁADNIE się jemu przyjrzeć) albo bawimy się w manipulację rzeczywistością w ramach osiągania jakichś celów.To wszystko jest oczywiście ze sobą splecione, ale chodzi mi o motywację.Ale i tak wszystko wraca do codzienności.
Lisiewski ma rację jak najbardziej.

[~Pełzający Chaos]

Właściwie urodziło mi się jeszcze jedno pytanie, którego nie zadałem. Jak sądzicie, czy można stworzyć poważne praktyki, które byłyby skuteczne, ale nie tradycyjne? Myślę w szczególności nad medytacją - inwokacją Świętego Anioła Stróża według Alana Chapmana, bo kiedy się jej przyjrzę, to wydaje mi się cholernie prosta (u Lisiewskiego analiza mniejszego rytuału odpędzenia pentagramu zajmuje ładnych parę stron, tyle tam informacji, a tu chyba nawet nie byłoby za bardzo czego analizować) i jakby brakuje mi tam otwarcia i zamknięcia i odwołań do jakiegokolwiek porządku symbolicznego, jest tylko intencja. A są na TBH relacje osób, którzy tą metodą osiągnęli cel tej praktyki, dostąpili unii z ŚAS, albo przynajmniej bardzo dobrze to sobie wmówili.

Co do dojrzałości osoby i poważnego podejścia, właśnie dlatego poruszam temat. Nie widzę najmniejszego sensu w kultywowaniu praktyk tylko dla zachowania obrazu siebie we własnych oczach jako "okultysty" i okazjonalnie dojebania sobie jak magia zadziała niezgodnie z intencją (co jak pisałem kilka razy mi się zdarzyło przy użyciu sigili), na czym z resztą wychodziłem w końcu (prawdopodobnie) lepiej niż jakby pragnienie się spełniło. I zgoda, że magia w znacznym stopniu przekracza manipulację rzeczywistością, na taką manipulację konwencjonalne metody wpływania na świat bywają często lepsze. A to wykraczanie poza świat zjawiskowy ciężko uchwycić i chyba nie da się ładnie wysłowić, ale rozumiem o co chodzi. I właśnie ze względu na to zawiedzenie i pewne zgubienie w chaosie (przy czym, wydaje mi się, że i zos kia jako osobisty system Spare'a ciężko wykorzystać dla siebie bez znaczących zmian, a zrobienie tego poprawnie wymaga doświadczenia i kółko się zamyka) pytam ludzi z większym doświadczeniem co o tym sądzą, może dadzą wartościowe wskazówki...

Swoją drogą, jeśli masz rację co do thelemy Dobku, to Lisiewski chyba nie przyjrzał się jej zbyt dokładnie, bo o ile dobrze pamiętam wrzuca crowleyowskie praktyki do worka z napisem "nieskuteczne new age'owe śmieci".

[Shemyazz]

Póki co jestem początkujący, ale sądzę, że najlepszym sposobem byłoby stworzenie swojego własnego systemu praktyk, a nie wpisywanie się w jakąś tradycję. Nie jest to raczej proste. Trzeba najpierw zdobyć doświadczenie, choćby poprzez zgłębienie różnych systemów.

Innymi słowy: warto wypróbować różne systemy, aby potem je zsyntetyzować i stworzyć swój własny, indywidualny.

[Frater_260]

whatever, myslalem nad odpisaniem, ale mi sie nie chce ;p

w skrocie - warto poznac rozne systemy, ale robic to w jakims logicznym porzadku.
Jest mozliwe stworzenie wlasnego skutecznego systemu, ale wymagalo by to znania wielu innych, wiedzy na jakich podstawach byly budowane, oraz duzej ilosci pracy - system aby dzialal musi byc pelny i oparty na jakichs podstawach.

(cholerny babilon)