FNORD

[BlackLilith]

ale takie zawężanie ekspresji świadomości do formalno-logicznej poprawności systemu zdań nie wniesie kolorytu różnorodności wyobrażeń, czyniąc z danej dyskusji czerstwą retorykę. ustalając z góry nadrzędność formy, treść staje się niezbyt pociągająca dla poruszającego się ściśle wg. wzoru umysłu... sformalizowany logos, któremu wyznaczniki zwichneły skrzydła - nie wzbije się ponad horyzont ustanowionych z góry przestrzeni... nie zrozumie ich struktury, gdyż będąc poza zasięgiem tworzenia- jego istota traci moc i sens istnienia.

[potężna sraotka]

W empirycznej fazie poznania metafizyczne znaczenia obiektów zostają przyswojone by następnie w fazie racjonalnej uświadomić spośród nich te które przyczynią się do wzrostu ogólnej koherencji systemu na bazie wzajemnej relacji, tu zachodzi definiowanie pojęć i łączenie znaczącego ze znaczonym, w tym definicja pojęć dot. jaźni na bazie sprzeczności. Gdzie w tym procesie semiozy - obejmującym całość esencji - znajduje się punkt styczności między DNA a świadomością, albo rzeczywistością a hiperrzeczywistością?

[~Dis]

[Karol]

Cytat:

może rozwiniemy temat popierając go konkretną literaturą?

No to czuje się zobowiązany do kilku cytatów <pewnie jakbym spędził nad metafizyką więcej czasu to bym znalazł lepsze, mam nadzieje, iż te okażą się wystarczające>. Bazuje tu na edycji PWNowskiej, niestety z Latinusa mam tylko 'Kategorie'.

Cytat:

[…] przeciwieństwa, które tkwią w formie, tworzą różnice gatunkową […] <księga jota>

Czyli to co *różne* między formami tworzy różnice gatunkowe.

Cytat:

[…] Substancja są również części wewnętrzne rzeczy, części ograniczające je i określające ich indywidualność […] <księga delta>

Jak wiemy materia jest tym co nadaje indywidualność. Formy są ogólne – tzn. nie ma formy Krzysia, natomiast jest forma Człowieka.

Cytat:

[…] we, wszystkim co powstaje znajduje się materia i jest ona jednym składnikiem, a forma drugim […] Sokratesa i Kalliasa, różniących się materią (bo materia jest rzeczywiście różna), ale identycznych pod względem formy […] <księga zeta>

Jeśli każdy byt składa się z ogólnej formy i substancji nadającej jej wymiar indywidualny to w przypadku zniszczenia materii danego przedmiotu jej 'indywidualność' zostaje zniszczona. Czyli niszcząc Krzysia, niszczymy tego oto Krzysia, w każdym razie nie niszczymy Człowieka jako takiego. Co więcej niszcząc Krzysia, czyli doprowadzając do rozejścia się tworzącej go substancji i formy powodujemy utratę jakiejkolwiek indywidualności <nie ma formy Krzyś>, zatem nie możemy mówić o duszy jednostkowej. Czyli nie ma też nieśmiertelności jednostki.

Cytat:

- założenie niematerialności niektórych istot (czyste formy) -duchy (anioły);

Zwróciłbym tu bym zwrócił niewielką uwagę na twoje słowa – wspomnianą 'niematerialność' duchów czystych można źle zrozumieć i potraktować je jako akty czyste (a akt czysty jak wiemy może być tylko jeden). Tomasz dość mocno opiera się na wspomnianej koncepcji podwójnego złożenia w myśl której wszystko co możemy ujrzeć np. na ulicy, w domu, parku itp. jest podwójnie złożone ('In substantivum autem compositis ex materia et forma est duplex compositio actus et potentiae') <tiaaa to właśnie cała ta zabawa z istotą i istnieniem>. W przypadku aniołów natomiast możemy mówić o złożeniu pojedynczym – 'materią' aniołów jest istota, która w sposób znaczący (kardynalnie) różni się od istnienia <z tym pojedynczym złożeniem wiąże się to, iż np. każdy anioł wyznacza swój własny gatunek>.


Innym ciekawym elementem na jaki bym jeszcze zwrócił uwagę jest element 'woli', którego na próżno szukać w 'bogu – przyczynie celowej' Arystotelesa (pomijając dyskusje, czy pierwszego poruszyciela można tak nazwać)

plus opłaca się zaznaczyć, że jedynie w bogu jego istota jest równa istnieniu i w zasadzie byłby jedynym co jest niezłożone w żaden sposób (co też odbija się później w sposób 'poznawania' przez boga).

Cytat:

- człowiek jest substancjalnym zjednoczeniem duszy (forma) i ciała (materia), nie da się ich rozdzielić, ponieważ tworzą jedność substancji -model duchowo-cielesny;

O ile się nie mylę masz na myśli 'commensuratio' – dostosowanie duszy do tego oto ciała (przy okazji pomagało to bronić indywidualizmu duszy przed nieco napastliwymi Arabami). Dlatego, że ów 'dostosowanie' pozostaje z duszą nawet gdy jest ona oderwana od ciała, co pozwala jej zachować wymiar indywidualny. No... Tyle dopowiedzenia.

Cytat:

- każdemu bytowi bóg przypisał miejsce i cel w porządku bytów;

W pewnym sensie jest to charakterystyczne, dla tego rodzaju myśli. Wiąże się z tym jednak dość ciekawa koncepcja cierpienia. Jest ono powodowane poprzez wyrwanie z hierarchii i znalezienie się na niewłaściwym miejscu <czy to zbyt niskim, czy też zbyt wysokim>. Nieco to rozwijał Augustyn w 'O naturze dobra' <mam nadzieje, że nie pomieszałem tytułu: pamięć już nie ta.>


Podsumowując Tomka myślę inaczej – jego koncepcje są ciekawe i wartościowe poprzez choćby wkład w angeologie (ciekawy zegarek i można sobie pooglądać jak jest zbudowany) jak i wskazanie kilku elementów prędzej nieuwzględnionych/pominiętych. A ogólnie, gdyby nie Tomasz to Europe zdominowałby ktoś z kiltem i najprawdopodobniej cała metafizyka (i w sumie teologia) wyglądałaby zupełnie inaczej. Co do fanatyków – ostatnio się niestety największemu zmarło.

Cytat:

Przez wiele lat wierzyłam w reinkarnację

Cały czas mnie śmieszy jak religie, najbardziej kojarzone z obiegowo rozumianą 'reinkarnacją' <bo jakoś 'mi się nie widzi' by większość zainteresowanych wiedziała czym jest Samsara> podkreślają jej negatywny charakter, podczas gdy większość 'entuzjastów' postrzega ją jako coś chcianego i dobrego.

Cytat:

Nie wiem czy dobrze rozumiem ten fragment, czy można go interpretować jako "krążenie materii" we wszechświecie (np. atom wodoru który jest w składzie jakiegoś mojego enzymu był kiedyś częścią gwiazdy)?

W pewnym sensie można tak to rozumieć, tylko w przypadku stoików było to rozumiane nieco mniej 'po dzisiejszemu <czyli bez atomów wodoru i enzymów>'

Cytat:

Chyba o tę chodziło?

Owszem, ma to do siebie, że jest nadużywana poprzez pojawianie się w różnych miejscach niezależnie od kontekstu.

Cytat:

Do którego rodzaju śmierci odnosi się Twoja wypowiedź?

Najprościej byłoby odpowiedzieć 'symbolicznej'. Jako, że przykładów symbolicznego umierania i ponownych narodzin jest bez linku nawet w kulturach animistycznych, czy tradycjach starszych od 'rozwiniętego' zachodniego okultyzmu <i najprawdopodobniej najłatwiej sobie wyobrazić cały proces jako zachodzący 'wewnątrz'>. Jednak odpowiem – śmierć fizyczna ma 'swoje miejsce' pod koniec procesu. Jeśli mówimy o podanej przeze mnie koncepcji alchemicznej to dwa pierwsze stadia <które rozdziela tak traumatyczne wzejście czarnego słońca> to ma tam miejsce śmierć wewnętrzna, symboliczna – jako, iż cały proces skierowany jest 'do wewnątrz'. Jeśli natomiast spojrzymy na dwa ostatnie stadia <ukierunkowane 'na zewnątrz'> to skłonny jestem przyznać, że w wspominanym poświęceniu <czasem stosowana figura J.Ch> leży element śmierci jak najbardziej fizycznej i tylko dzięki niej możliwe jest zakończenie procesu. Podobną zależność dostrzegłbym w grze karcianej co skończyła prawdopodobnie dalej, niż początkowo zamierzano. Czy XX karta nie wydaje się nieść z sobą delikatnego przesłania, że oto następuje koniec dotychczas znanego świata?

Ogólnie ten temat jest w zasadzie niezwykle depresyjny. Ot okultyści, którzy na modłę mistyków powinni niektórych rzeczy 'doświadczać', czy też 'czuć' dyskutują o nich jak filozofowie. Choć z drugiej strony o 'czuciu' i 'doświadczaniu' nie byłoby co mówić <bo wartość miałoby to taką samą jak walnięcie łbem w klawiaturę i zapostowanie tego przypadkowego zbitka znaczków>.

Co do reszty tematu zastanawiam się w którą stronę to zmierza – ostatnie posty brzmią co najmniej dziwnie, a przynajmniej musiałbym zadać w stosunku do nich co najmniej kilka pytań, bo niestety na moje ograniczone umiejętności nie wydają się wystarczająco jasne <jeśli właśnie zepsułem zabawę to przepraszam>. W każdym razie z chęcią to obserwuje bo ciekawi mnie co z tego wyniknie.

[do!beck!]

[Misior]

Ja natomiast uważam, że podejście filozoficzne jest tu daremne i należałoby zawrzeć ten temat w metodologii twardych nauk.

Wszelkie podejście filozoficzne będzie wysoce spekulacyjne, co w materii tego tematu oznacza kupę.

edit:

Pierdolenie!
Będę ucztował w Valhalli u boku mężnych wojów, czekając na płomień ostatniej bitwy!

[LuxPerpetua]

Właśnie od tego mamy religie i ich dogmaty. Jednak po coś to jest

[Ephenoir]

[@Doriel]

Wracamy do tematu (ew. tematów pobocznych jakie sie wytworzyły w dyskusji). Wiecie co czeka tych, którzy nie dostosują się do mojej sugestii

[BlackLilith]

[Karol]

angelologia- to raczej auguś - miał zdecydowanie większą jazdę niż tomek:-) 

W każdym razie Tomasza uznaje się za twórce tejże dziedziny. Co do jazd: nie jestem pewien lecz osobnik, któremu objawienie zakazało pisania (pomijając wizje oraz uniesienia mistyczne) wydaje się być nieco bardziej 'odjechany' niż Augustyn z nagłym nawróceniem i manichejskimi jazdami. No na plus Tomka można dodać jeszcze jego nauczyciela, drogiego Alberta Mag<us>nusa.

kontynuacją w szczególności filozofii arystotelesa

przepuszczonej przez Arabski punkt widzenia, również zastanawiam się co z wspomnianego okresu czasu nie brało za podstawy tekstów Arystotelesa (no i paru Platona by oddać hołd szkole w Chartres)?

jak to się ma do współczesnych poglądów filozoficznych? moim zdaniem te twierdzenia na wiele lat zablokowały inną, "niechrześcijańską" filozofię, a zwłaszcza naukę, która ciągle podważała pryncypia kościoła.

Inną? O ile mi wiadomo, Arabska miała się całkiem nieźle, Żydowska zresztą też <choćby Majmonides?>. Akademia? Pod koniec swego istnienia przypominała miejsce gorsze niż kilka nie istniejących już forów <dobrze to odmieniłem?> i dobrze się stało, że została zamknięta. Jedynie w sumie stoicyzmu nieco szkoda. Zabawę z stosami stety-niestety rozpoczęli protestanci i jako-takie zastrzeżenia to proszę do renesansu. Odnośnie starej dobrej masowo wałkowanej kwestii 'blokady nauki' – średniowiecze jako takie <postrzegane tu poprzez XII-XIII wiek> było boomem logicznym, powstały naprawdę interesujące teksty mocno poszerzające wiedzę ludzką w tej dziedzinie jednak zostały porzucone <i w większości nadal leżą w manuskryptach>. Obecnie badając 'stare papierzyska' można odnieść wrażenie, że pewne rzeczy były ponownie wynajdywane w wieku XIX lub na początku XX. Nauki empiryczne poza paroma ośrodkami nie cieszyły się zbytnim powodzeniem. Tak wiem – palenie książek, potępienia <choćby Paryskie> i brzęczące łańcuchy, jednak dotyczyło to głównie ciągnącego się przez 'wiemy co' sporu o uniwersalia <w kwestii, którego mógłbym się wypowiedzieć, ale raczej znudziłoby to czytających jako na wpół zrozumiały (dla osoby postronnej) bełkot>.

a co z połączeniami najnowocześniejszej fizyki z filozofią? 

Na usta ciśnie się Whitehead, ale tu mimo wszystko przypomniałbym o de Chardinie i tym kim on konkretnie był.


Ad ps2. Mimo że KUL to urocze miejsce to jednak nie dane było mi tam studiować.